Wszystkie rodzaje stali przedstawione m.in. w DIN 17100 oraz PN-88/H-84020 i PN-86/H-84018 można ocynkować ogniowo. Jakość uzyskiwanych powłok cynkowych (połysk, gładkość, grubość, przyczepność, itp.) jest na nich różna i zależy od składu chemicznego; w szczególności od zawartości węgla (C), fosforu (P) i krzemu (Si). Zawartość węgla i krzemu w stali nie powinna przekraczać łącznie 0,5%. Zdarza się, że w stalach zawierających krzem, reakcja żelazo-cynk przebiegnie szczególnie silnie i udział stopu żelazowo-cynkowego w powłoce cynkowej będzie wyższy niż normalnie. W skrajnym przypadku powłoka cynkowa może składać się całkowicie ze stopu żelazowo-cynkowego. Zjawisko to (tzw. efekt Sandelina) obserwuje się zwłaszcza przy zawartości krzemu od 0,03% do 0,15%, jak również powyżej 0,24%. W tych przypadkach powłoka cynkowa jest najczęściej matowo-szara, chropowata, nierównomierna, bardzo krucha, a co za tym idzie - wrażliwa na odkształcenia i uszkodzenia mechaniczne.

Ze względu na opisane wyżej zjawisko zaleca się cynkowanie tylko tych gatunków stali, które charakteryzują się zawartością krzemu niższą niż 0,03% lub mieszczącą się w przedziale: 0,15% do 0,24%.

1. grubość stali,
   
2. skład chemiczny stali; w szczególności zawartość pierwiastków: krzemu i fosforu; zawartość krzemu w stali przeznaczonej do cynkowania powinna wynosić mniej niż 0,03% (przy sumarycznej zawartości krzemu i fosforu nie przekraczającej 0,045%) lub od 0,15% do 0,25% krzemu (przy sumarycznej zawartości krzemu i węgla mniejszej od 0,5%),
   
3. temperatura kąpieli cynkowej i czas przetrzymywania elementu w kąpieli cynkowej,
   
4. chropowatość powierzchni elementu.